Ciężkie powieki, zmęczone spojrzenie, trudność z wykonaniem makijażu… Z czasem może pojawić się jeszcze jeden problem – potrzeba częstego unoszenia brwi, żeby po prostu lepiej widzieć. Wszystkie te objawy bywają wrzucane do jednego worka z napisem „opadające powieki”. Tymczasem dla chirurga mogą oznaczać zupełnie różne problemy.
Nadmiar skóry powieki górnej, rzeczywiste opadanie brzegu powieki oraz obniżenie brwi nie są tym samym. Mogą też występować jednocześnie. Dlatego odpowiedź na pytanie „blefaroplastyka – kiedy warto?” zaczyna się nie od wyboru terminu operacji, lecz od ustalenia, która struktura odpowiada za zmianę wyglądu oka.
Opadająca powieka czy nadmiar skóry?
Najczęstszym wskazaniem do blefaroplastyki górnej jest dermatochalasis, czyli nadmiar wiotkiej skóry powieki. Z czasem tworzy ona fałd, który może zasłaniać naturalną bruzdę, opierać się na rzęsach, a przy większym nasileniu również ograniczać górną część pola widzenia.
Czym innym jest ptoza, czyli właściwe opadanie powieki. W tym przypadku problem nie dotyczy przede wszystkim skóry. Zbyt nisko znajduje się sam brzeg powieki górnej, który może częściowo przesłaniać źrenicę. Jedną z możliwych przyczyn jest nieprawidłowe działanie mięśnia dźwigacza powieki lub jego rozcięgna. Ma to praktyczne znaczenie: sama blefaroplastyka, polegająca na usunięciu nadmiaru skóry, nie koryguje ptozy.
Podobne wrażenie może dawać obniżenie brwi. Tkanki przesuwają się wtedy w kierunku oczodołu i dodatkowo obciążają powiekę.
Dlatego podczas kwalifikacji ocenia się m.in. położenie brwi i brzegu powieki, symetrię oczu oraz funkcję mięśni odpowiedzialnych za unoszenie powieki. Dopiero wtedy można ustalić, co rzeczywiście odpowiada za problem i jaka korekcja ma uzasadnienie.
Kiedy problem przestaje być wyłącznie estetyczny?
Nadmiar skóry powiek może zmieniać wygląd twarzy przez wiele lat, nie powodując zaburzeń widzenia. Wówczas wskazanie do zabiegu ma charakter estetyczny.
Inaczej jest, gdy fałd skóry zaczyna wchodzić w pole widzenia. Pacjent może zauważyć, że odruchowo unosi brwi, żeby „otworzyć” oczy, szczególnie podczas czytania, pracy przy komputerze czy prowadzenia samochodu. Charakterystyczne bywa również stałe napinanie mięśni czoła.
Jeżeli istnieje podejrzenie funkcjonalnego ograniczenia widzenia, lekarz może zalecić badanie pola widzenia. Pozwala ono obiektywnie ocenić zakres ubytku i sprawdzić, czy uniesienie powieki lub nadmiaru skóry poprawia widzenie.
To ważna granica między zabiegiem wykonywanym wyłącznie w celu zmiany wyglądu a operacją, która może mieć również znaczenie funkcjonalne.
Botoks czy operacja powiek? To nie są metody zamienne
To jedno z pytań, które warto uporządkować przed konsultacją. Toksyna botulinowa nie usuwa nadmiaru skóry i nie jest nieoperacyjnym odpowiednikiem blefaroplastyki.
W odpowiednio dobranych przypadkach można za jej pomocą wpłynąć na pracę mięśni odpowiedzialnych za położenie brwi i uzyskać ich subtelną zmianę położenia. Jeżeli jednak nad okiem znajduje się wyraźny fałd wiotkiej skóry, botoks go nie usunie. Nie jest również standardowym sposobem korekcji właściwej ptozy.
Dlatego zamiast pytać: „botoks czy operacja?”, lepiej najpierw ustalić: „co powoduje opadanie?”. Dopiero odpowiedź na to pytanie pozwala rozsądnie dobrać metodę postępowania.
Jak przebiega blefaroplastyka powiek górnych?
Przed operacją chirurg zaznacza planowane linie cięcia i określa ilość skóry, którą można usunąć bez zaburzenia funkcji powieki. To bardzo istotny etap. W blefaroplastyce nie chodzi o usunięcie jak największej ilości tkanek, lecz o zachowanie właściwych proporcji i możliwości swobodnego zamykania oka.
Podczas zabiegu usuwany jest zaplanowany nadmiar skóry, a w zależności od anatomii korekcja może obejmować także inne tkanki powieki. Cięcie prowadzi się najczęściej w jej naturalnym załamaniu, dzięki czemu blizna po wygojeniu znajduje się w miejscu częściowo ukrytym przy otwartym oku.
Po zabiegu należy liczyć się z obrzękiem, zasinieniem i przejściowym uczuciem napięcia. Tempo gojenia jest indywidualne, dlatego powrót do aktywności powinien odbywać się zgodnie z zaleceniami chirurga.
Blefaroplastyka dolnych powiek to zupełnie inna operacja
„Worki pod oczami” również nie zawsze oznaczają ten sam problem. Za zmianę wyglądu dolnej powieki mogą odpowiadać uwypuklone przedziały tłuszczowe, wiotkość skóry, położenie tkanek policzka albo kilka czynników jednocześnie.
Dlatego blefaroplastyka dolna nie sprowadza się do prostego usunięcia tłuszczu. W zależności od anatomii zabieg może zostać wykonany przez skórę lub od strony spojówki. Tkanka tłuszczowa może być usunięta w odpowiednim zakresie, ale w wybranych technikach jest również przemieszczana w celu złagodzenia zagłębienia pomiędzy dolną powieką a policzkiem.
W przypadku powieki dolnej szczególnie istotna jest dokładna kwalifikacja, ponieważ trzeba uwzględnić również jej napięcie i położenie względem gałki ocznej.
Zauważasz u siebie problem opadających powiek lub nadmiaru skóry wokół oczu? Umów się na konsultację ze specjalistą i sprawdź, jakie postępowanie będzie odpowiednie w Twoim przypadku: konsultacja z chirurgiem plastycznym.
Co warto sprawdzić przed decyzją o operacji?
Blefaroplastyka nie powinna rozpoczynać się od wyboru daty zabiegu. Najpierw potrzebna jest odpowiedź na kilka konkretnych pytań.
Podczas konsultacji szczególne znaczenie mają:
- przyczyna opadania powieki
należy rozróżnić nadmiar skóry od ptozy oraz obniżenia brwi, ponieważ problemy te mogą wymagać innego leczenia; - wpływ stanu powiek na widzenie
jeżeli nadmiar skóry ogranicza pole widzenia, wskazana może być dodatkowa diagnostyka okulistyczna; - stan powierzchni oka
objawy zespołu suchego oka, pieczenie, łzawienie czy trudności z pełnym domykaniem powiek należy zgłosić lekarzowi jeszcze przed operacją; - wcześniejsze zabiegi i choroby oczu
mają znaczenie przy planowaniu zakresu korekcji i ocenie ryzyka; - przyjmowane leki i choroby przewlekłe
podczas konsultacji trzeba poinformować lekarza o wszystkich stosowanych preparatach oraz istotnych chorobach; - realne oczekiwania wobec efektu
blefaroplastyka może skorygować określone zmiany anatomiczne, ale nie usuwa wszystkich oznak starzenia okolicy oka.
Dopiero po takiej ocenie można odpowiedzieć na pytanie, czy blefaroplastyka jest właściwym zabiegiem i jaki powinien być jej zakres.
Źródła:
https://eyewiki.org/Upper_Eyelid_Blepharoplasty
FAQ
W blefaroplastyce górnej cięcie najczęściej umieszcza się w naturalnym załamaniu powieki. Początkowo blizna może być zaczerwieniona i bardziej widoczna, a następnie stopniowo dojrzewa. Jej ostateczny wygląd zależy m.in. od indywidualnych właściwości skóry i przebiegu gojenia.
Obrzęk i zasinienie są spodziewanymi następstwami zabiegu. Zwykle najbardziej widoczne są we wczesnym okresie pooperacyjnym i stopniowo ustępują. Pełne ułożenie i gojenie tkanek trwa jednak dłużej, dlatego efektu operacji nie powinno się oceniać po kilku dniach.
Usunięty podczas operacji nadmiar skóry nie „odrasta”, jednak blefaroplastyka nie zatrzymuje naturalnego procesu starzenia. Z biegiem lat zmieniają się skóra, brwi, tkanki oczodołu i pozostałe struktury twarzy. Dlatego efekt może utrzymywać się długo, ale nie należy traktować operacji jako trwałego zatrzymania zmian związanych z wiekiem.
